پیشگفتار


هر زمانیکه در تالار تئاتر تماشاگران جمع شده و پرده صحنه گشوده می‌شود، بی‌اختیار این ابیات مولانا بلخی به یاد می‌آیند


کرانی ندارد بیابان ما
قراری ندارد دل و جان ما
جهان در جهان نقش و صورت گرفت
کدام است زین نقشها آن ما



آیا روزی می‌رسد که تئاتر تاجیک بر پایه این متن بنای هنر تئاتر خود را بسازد؟


اوّلین و بزرگترین موسیقی الهی، موسیقی کیهان، صدای خاموشیست. ما از خاموشی پدید آمده‌ایم و در خاموشی ناپدید می‌شویم.خاموشی صدای زادگاه روحانی ماست و ما در اقیانوس بیکران خاموشی که پُر از گوهر صوت و نوا و نظم است، به نظم بزرگ مولانای بلخ رو می‌آوریم. ما مثل اطفال هستیم که در بیابان افتاده و بیم گم شدن در این پهنای بیکران را داریم و نظم مولانا را صدا می‌کنیم و اشعار الهی و کیهانی او، مثل سفینه‌ای است در اقیانوس که ما را از محو شدن نجات می‌دهد و ما را به سوی آن یگانه مقصدی که نجات بشر است، به سوی یگانگی می‌برد.
                                                                                                      فرخ قاسم