ویژگی های تئاتر


پاره‌ای از رساله علمی الینه ایدگار “هنر کار‌گردانی در تاجیکستان، 1980-1990”


فرّخ قاسم روش منحصر به فرد در بازنگری نمایشنامه‌های منتخب داشت و این باعث نوآوریها در تئاتر تاجیک شد.




زیبایی‌شناسی در نمایشنامه‌های قاسم هم از تئاتر کلاسیک اروپا و هم از شیوه واقعیت‌نگاری شوروی متفاوت بوده و از آن چه تصوّر اروپا در باره شرق عنوان می‌شود، فرسنگها فاصله دارد.


این کارگردان در صحنه آرایی، طرّاحی لباس، نورپردازی و ديگر امور مربوط، به جز از غنای محتوا و درام، ریاضت را انتخاب می‌کند.


Aharoun Aharoun Aharoun

برتری جان و تلاش برای کمالات - پای اصلی سیستم فلسفه صوفیسم و تمثالهای شعر فارسی است و نمایشنامه‌های فرّخ قاسم ما را مطمئین می‌سازند که همینهاست که تئاتر معاصر نیز باید بر پای همینها شکل بگیرد.


تئاتر فرّخ قاسم به سؤالهای کهنه فلسفی پاسخ می‌جوید که این امر برای ذهنیت رسمی و سیاسی بیگانه است. او از فرهنگ تمدّنهای آسیای مرکزی، فرهنگ اسلامی و قبل از اسلام الهام می‌گیرد.


امّا هنر فرّخ قاسم به این محدود نمی‌شود. او هميشه آماده است از ذخایر، نحوه کار، مفاهیم فلسفی و منابع ادبی تازه کار می گيرد.


با این نحوه کار در سال 2003، تئاتر "اهارون" به تماشاگران اروپایی، "شاه لیر" تاجیکی را به نمایش گذاشت که در آن فرّخ قاسم ابیت مناسبی از داستان مشابهی در "شاهنامه" فردوسی را به متن شکسپیر وارد کرده بود.


پس از اين فرخ قاسم و گروه وی در دوشنبه اثری را به صحنه می‌آورند که بر اساس متون مقدّس زرتشتی "اوستا" تهیه شده بود.


فرّخ قاسم تلاش کرد سدّهای گویی حل ناشدنی بین شرق و غرب، بین ادیان و فرهنگها را از بين ببرد و همچنين کوشید با استفاده از خرد انسانی فرهنگهای مختلف قدیم به سؤال های امروزی پاسخ پیدا کند و به فردا چشم ‌اندازد.


Aharoun Aharoun
















هنر تياتری فرّخ قاسم بود که تئاتر تاجیک توانست هویّت ملّی پیدا کند و همزمان به صورت طبیعی با جنبش تئاتری جهانی در‌آمیزد.